نقرس چیست و درمان اصولی آن چطور است؟
به گزارش پاراسول، نقرس، بیماری التهاب مفصل است که عموما مفاصل انگشت شست پا و لاله گوش را درگیر می کند.
به گزارش پاراسول به نقل از ایسنا و به نقل از دفتر بهبود تغذیه جامعه وزارت بهداشت، میزان مبتلا شدن به نقرس از سال ۱۹۹۰ بیشتر از ۲۰ درصد در سرتاسر جهان افزایش پیدا کرده است. این افزایش، هم زمان با افزایش بیماری های مزمن دیگر مانند چاقی است؛ بیماری هایی که می توانند نقرس را تشدید کنند.
بیشتر از ۱۲ میلیون نفر در ایالات متحده به نقرس مبتلا هستند و این بیماری در مردان تا چهار برابر شایع تر از زنان است؛ موضوعی که احیانا به اثر محافظتی سطح بالاتر استروژن در زنان مربوط می شود. با وجود شیوع بالای نقرس، این بیماری که زمانی «بیماری پادشاهان» نامیده می شد، هنوز با انگ های اجتماعی گسترده مانند این تصور که فقط مشکل افراد پرخور یا الکلی است، هم راه است. حتی پزشکان هم اغلب به جای درمان های اثبات شده و بلندمدت، بیش از اندازه بر اصلاحات نصفه نیمه غذایی تاکید می کنند. فقط حدود یک سوم بیماران نقرسی دارو دریافت می کنند و خیلی از کسانیکه دارو می گیرند، دوزهایی کمتر از حد مؤثر دریافت می کنند. حملات نقرس، اغلب با مصرف زیاد گوشت یا الکل تحریک می شوند.
نقرس، بیماری بسیار قدیمی است و ناشی از سطح بالای اورات در خون است. اورات به هنگام تجزیه پورین تولید می شود؛ ماده ای شیمیایی که به صورت طبیعی در بدن وجود دارد. بخشی از پورین هم از گیاهان و حیواناتی که تغذیه می نماییم، تأمین می شود. گوشت قرمز و میگو نسبتا پورین بالایی دارند اما برخی سبزیجات مانند اسفناج و مارچوبه هم حاوی مقادیر زیادی از این ماده هستند. در حالت طبیعی، کلیه ها اورات را بدون مشکل دفع می کنند اما در اشخاصی که به نقرس مبتلا می شوند، مقدار آن بیشتر از حدی است که بدن بتواند مدیریت کند؛ درنتیجه اورات متبلور شده و مانند سنگ ریزه هایی در گیربکس، در مفاصل رسوب می کند.
با گذشت زمان، این روند می تواند به ایجاد توده هایی منجر شود که مفاصل و استخوان ها را فرسایش می دهند، حتی اگر درد هر بار فقط چند هفته طول بکشد. اشخاصی که سالانه دو حمله یا بیشتر دارند، یا گرفتار توده هایی به نام توفی شده اند، مصرف داروهای کاهنده اورات سفارش می شود. این نهاد همینطور درمان را برای افراد دچار بیماری مزمن کلیه یا دارای سابقه سنگ مثانه پیشنهاد می دهد. یافتن دوز مناسب هم زمان بر است.
مرکز نقرس و آرتروپاتی کریستالی در دانشکده پزشکی هاروارد سفارش می کند رژیم کم پورین فقط باید به صورت کوتاه مدت توسط اشخاصی دنبال شود که اخیرا درمان دارویی را آغاز نموده اند یا در کنترل سطح اورات خود مشکل دارند. پرهیز طولانی مدت از پورین ها اغلب به مفهوم مصرف بیشتر کربوهیدرات و چربی است که می تواند سلامت متابولیک را بدتر کند. به صورت مثال، رژیم غذایی سرشار از شربت ذرت با فروکتوز بالا می تواند سطح اورات خون را افزایش دهد. همینطور به نظر نمی رسد سبزیجات پرپورین خطر مبتلا شدن به نقرس را بالا برند.
محققان به مبتلایان نقرس سفارش می کنند روی کاهش وزن تمرکز کنند و رژیم هایی مانند DASH یا رژیم مدیترانه ای را در پیش بگیرند که ثابت شده فشار خون را کم می کنند. اشخاصی که از اوزمپیک و سایر داروهای کاهش وزن از گروه GLP-۱ استفاده می نمایند، امکان دارد بتوانند سطح اورات خویش را بهتر کنترل کنند، اما تحقیقات در این مورد تازه درحال آغاز است.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب