صنعت دارو روی لبه تیغ در تولید دارو خودکفا هستیم اما زیر سایه واردات
به گزارش پاراسول، یک کارشناس امور دارویی به خبرآنلاین می گوید: «در حوزه داروهای سرطان، برخی داروهای کمکی مورد استفاده در کنار شیمی درمانی با کمبود مواجهند. در عرصه بیماری ام اس نیز تعدادی از اینترفرون ها و حتی برخی برندهای تولید داخل در دسترس بیماران نیستند. همین طور در عرصه بیماران هموفیلی، کمبود فاکتور هشت و برخی فرآورده های خونی مشکلات جدی برای بیماران و خانواده های آنها بوجود آورده است.»
الهه جعفرزاده: در روزهایی که نگرانی ها در رابطه با کمبود دارو و آینده بازار دارویی کشور بالا رفته، کارشناسان باور دارند ارزیابی وضعیت این حوزه نیازمند نگاهی هم زمان به نقاط قوت و ضعف نظام دارویی کشور است. باآنکه بخش عمده نیاز دارویی ایران در داخل تولید می شود، اما وابستگی به واردات مواد اولیه، مشکلات ارزی، کمبود نقدینگی و مشکلات زیرساختی همچنان از مهم ترین تهدیدهای این صنعت به شمار می روند.
دکتر محمد طاهری، داروساز و کارشناس امور دارویی، در گفت و گو با خبرآنلاین ضمن تشریح وضعیت فعلی بازار دارو، از مهم ترین کمبودهای موجود، علل افزایش نرخها و چشم انداز ماه های آتی سخن می گوید.
تولید داخلی در سایه وابستگی
طاهری در شروع گفت و گو ضمن اشاره به ظرفیتهای صنعت داروسازی ایران می گوید: «یکی از مهم ترین نقاط قوت نظام دارویی کشور این است که حدود ۹۷ درصد داروهای مصرفی کشور در داخل تولید می شود. این عدد بزرگی است و نشان داده است صنایع داروسازی کشور توان تأمین بخش عمده نیازهای دارویی را دارند، اما این آمار نباید باعث غفلت از چالش های موجود شود.»
به گفته او، «اگرچه داروی نهائی در داخل تولید می شود، اما بخش مهمی از مواد اولیه، مواد مؤثره و برخی مواد جانبی مورد نیاز صنعت داروسازی همچنان وابسته به واردات است. ازاین رو مشکلاتی مانند تحریم ها، دشواری نقل وانتقال پول، تأخیر در تخصیص ارز و محدودیت های تجاری می تواند روند تولید را تحت تاثیر قرار دهد.»
کمبودها پراکنده اند، اما بیماران خاص بیشتر صدمه می بینند/ کدام داروها کمیاب شده اند؟
به گفته این کارشناس دارویی، کمبودهای فعلی به یک گروه مشخص محدود نمی شود و در عرصه های مختلف دیده می شود. او می گوید: «در حوزه داروهای سرطان، برخی داروهای کمکی مورد استفاده در کنار شیمی درمانی با کمبود مواجهند. در عرصه بیماری ام اس هم برخی از اینترفرون ها و حتی برخی برندهای تولید داخل در دسترس بیماران نیستند.»
طاهری توضیح می دهد که تغییر برند دارویی برای خیلی از بیماران ام اس ساده نیست: «بیمارانی که چند سال از یک برند خاص بهره برده اند، به طور معمول نمی توانند به سرعت داروی خویش را تغییر دهند. این مورد هم از نظر جسمی و هم از نظر روانی برای آنها مشکل ساز است.»
او همینطور از کمبود برخی داروهای دیابت همچون برخی انسولین های خارجی و برخی از داروهای خوراکی دیابت خبر می دهد و اضافه می کند: «در حوزه اعصاب و روان هم برخی داروها همچون آسنترا با کمبود مواجه گشته اند.»
به گفته او، وضعیت در تعدادی بیماریهای خاص نگران کننده تر است: «در حوزه بیماران هموفیلی، کمبود فاکتور هشت و برخی فرآورده های خونی مشکلات جدی برای بیماران و خانواده های آنها به وجود آورده است.»
افزایش قیمت دارو صرفا یک علت ندارد
طاهری باور دارد افزایش قیمت دارو را نمی توان تنها به یک عامل نسبت داد. او می گوید: «این یک مساله چندوجهی است و نمی توان همه مسئولیت را متوجه تولیدکنندگان یا دستگاه های نظارتی دانست. بالارفتن هزینه مواد اولیه، افزایش قیمت محصولات پتروشیمی، هزینه های حمل ونقل، مشکلات ناشی از تحریم ها و تأخیر در تخصیص ارز، همگی در بالارفتن هزینه تولید نقش دارند.»
او توضیح می دهد: «گاهی تولیدکننده ماه ها منتظر تخصیص ارز می ماند و نمی تواند مواد اولیه مورد نیاز خویش را وارد کند. در تعدادی موارد هم به علت تأخیر در پرداخت ها یا مشکلات نقل وانتقال پول، قراردادهای خارجی با مشکل مواجه می شوند و همین مساله هزینه نهائی تولید را بیشتر می کند. این مسایل نباید مانع اصلاح ضعف های نظارتی شود و نظام قیمت گذاری هم باید به شکلی عمل کند که هم تولیدکننده متضرر نشود و هم فشار غیرمنطقی به بیماران وارد نشود.»
آیا بحران دارویی گسترده در راه است؟
این کارشناس امور دارویی در رابطه با آینده بازار دارو دیدگاهی محتاطانه اما امیدوارانه دارد. او می گوید: «پیش بینی من این است که با بحران فراگیر و سراسری دارویی مواجه نخواهیم شد، هرچند ممکنست در تعدادی مقاطع با کمبودهای موقت مواجه شویم.»
طاهری یکی از علل این ارزیابی را وجود ذخایر راهبردی دارو عنوان می کند و می گوید: «طبق اعلام مسئولان، کشور حداقل سه ماه ذخیره دارویی دارد. ممکنست این ذخایر مستقیماً در داروخانه ها نباشد و در انبارهای راهبردی نگهداری شود، اما اصل ذخایر وجود دارد.
تا زمانی که صنایع داروسازی کشور فعال باشند و مشکلات مربوط به تأمین مواد اولیه، تخصیص ارز، حمل و نقل و نقدینگی مدیریت شود، می توان از بروز بحران های گسترده جلوگیری کرد.»
خلاصه اینکه این مورد هم از نظر جسمی و هم از نظر روانی برای آنها مشکل ساز است. او همین طور از کمبود برخی داروهای دیابت همچون برخی انسولین های خارجی و تعدادی از داروهای خوراکی دیابت خبر می دهد و اضافه می کند: در عرصه اعصاب و روان هم برخی داروها همچون آسنترا با کمبود مواجه گشته اند. بالارفتن هزینه مواد اولیه، افزایش قیمت محصولات پتروشیمی، هزینه های حمل و نقل، مشکلات ناشی از تحریمها و تاخیر در اختصاص ارز، همگی در بالارفتن هزینه تولید نقش دارند.
منبع: parasol.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب